Afscheid

Jullie kwamen wat onvolmaakt ter wereld, althans volgens de regels der ‘lichaamskunst’. We hadden het eerst nog niet door, maar toen we een jaar later vol aan de bak moesten, bleek dat jullie niet helemaal afgebakken waren. Dat was schrikken. Ik moest leren leven met wat ze hier op aarde een ‘handicap’ noemen. Ik heb jullie vervloekt, omdat ik niet ‘mee kon’ in de gymles op de lagere school en mijn halve jonge leven leek te worden beheerst door ziekenhuis, operaties, fysiotherapie en vooral veel zaken die ik ‘niet’ kon…

Grenzen en gidsen
In mijn puberteit ging ik dansen, latin, daar ben ik nog altijd gek op. Ik was hartstikke goed, won wedstrijden, maar jullie hielden het niet vol en ik moest stoppen. Dat was verdrietig, maar in de loop van de jaren hebben we samen altijd weer de grenzen opgezocht. Ik heb genoten van dansen op feesten en feestjes, van callenetics en steps op de sportschool, veel fietsen, schaatsen, motorrijles (en vallen), boswandelingen, stedentrips (lopen!) en uiteindelijk vorig jaar zelfs nog geproefd van het genot van skiën!

Langs de spirituele weg leerde ik jullie als ‘mijn antennes’ en gids kennen. Ik leerde mijn grenzen voelen.. op alle vlakken. Pijn en ‘hobbelen’ bleken een signaal van blokkades en onverwerkt verdriet. Jullie werden een krachtig medium in de ontwikkeling van mijn intuïtie.

Jullie leerden me omgaan met boosheid (op de hele wereld), doorzetten, de slachtofferrol en te leven met alles wat ik (ook) ‘ben’. Ik heb jullie lief en uiteindelijk geaccepteerd tot voorbij het begrip dat ik mijn identiteit niet meer hoef te ontlenen aan jullie alleen.

Een genezing op sabbat
Vorige week besprak ik met mijn intervisiegroepje Johannes 5, vers 1-8. Vrij vertaald gaat het zo; In de tempel Bethesda bevinden zich vele zieken. Ze wachtten op de beweging van het water (water = leven), want van tijd tot tijd daalde een Engel des Heren neer in het bad; dan bewoog het water.. en wie er dan het eerst in kwam werd gezond…. Er was daar ook een man, die al 38 jaar ziek was. Jezus zei tegen hem: “Wil je gezond worden?”. “Ja”, zei de man,”maar ik heb niemand om me heen die me het bad in kan werpen als het beweegt. Als ik onderweg ben, is iemand anders me al voor.” Jezus zegt dan: “Sta op, neem uw matras op en wandel”.

Deze tekst gaf me het laatste zetje. Het gekke is, toen ik eenmaal voor mezelf, diep van binnen, het besluit had genomen, ging alles heel snel. Van de eerste afspraken, de post van ziekenhuis A naar B tot vanmorgen, de afspraak met de orthopaed voor een second opinion, waarmee ik meteen voelde dat het goed zat. De datum voor OK is 12-12-12 (Mooi!).

Dankbaar
De afgelopen jaren waren nodig om op dit punt te komen, maar nu jullie echt oud en versleten zijn, is het tijd om afscheid te nemen. Ik ben verdrietig, opgelucht en dankbaar. Voor de fysieke en spirituele lessen en alle jaren dat jullie me gedragen hebben. Ik ga nog even door, zónder pijn en beperkingen. Op eigen benen. Het universum, God, voelt dichterbij dan ooit.

Dag heupen. Dank voor 50 jaar liefde, lessen en leed. Het is goed zo.

About Inge Schats

Inge Schats W www.promesapublishing.com L http://nl.linkedin.com/in/ingeschats T Twitter : ingeschats
This entry was posted in gezondheid and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>