Researchers staan voor ICT Challenge

Onze klassen vullen zich in rap tempo met researchers. De vraag naar open source technologie in research, met name Python/NumPy, groeit. Elk domein lijkt haar eigen vraagstukken te hebben. Waar komt deze groei vandaan?

Drie issues: Big Data, HPC en infrastructure
Door technologische vooruitgang worden enorme hoeveelheden data (we spreken al van yottabytes) van uiteenlopend signatuur geproduceerd. Deze moeten (eenduidig en gestructureerd) worden bewaard, maar ook geanalyseerd, verwerkt en gereproduceerd, met hoge snelheid. Het gaat om complexe mathematische vraagstukken, die vragen om high performance computing en het (flexibel) schalen van infrastructuren.

De bron
Op zoek naar oorzaken zijn we in gesprek gegaan met de grootste groep; de kennisinstituten en R&D-bedrijven in de biotechnologie. Voordat we het wisten stonden we tot aan de oksels in de wondere wereld van genomics en next generation sequency. De DNA-analyse-technologie heeft de laatste jaren een grote vlucht genomen. Het goede nieuws is dat er veel informatie in hoog tempo geproduceerd wordt. Het slechte nieuws is dat de informatietechnologie het nauwelijks bijbeent in bits, bytes en brains van de reseachers. In de astronomie zijn het de exabytes aan data die de telescopen en satellieten produceren, in de maritieme techniek en de infra de petabytes aan 3D research data uit metingen en analyses.

Academic Crapware
We maakten kennis met een hele nieuwe wereld. Een aantal observaties:

  • Researchers hebben goed ontwikkelde self learning skills, maar lopen tegen de grenzen aan van hun eigen kennis & kunnen én van de software (o.a. door ‘verkeerde’ keuzes vooraf).
  • De organisch gegroeide software omgeving is gedifferentieerd en onoverzichtelijk; veel verschillende soorten programmeertalen, operating systems, oude software (oude inefficiënte en vaak trage constructies, veel interfaces enz.).
  • De groeiende behoefte aan ‘computing power’ is ingevuld door het bijkopen/ installeren van nieuwe nodes, zonder de bestaande infrastructuur te optimaliseren.
  • Researchers werken in autonoom opererende groepen aan projecten en ontwikkelen binnen hun eigen domein hun eigen infrastructuur en software oplossingen. Er lijkt tussen de groepen nauwelijks te worden gecommuniceerd. Er is bovendien een ogenschijnlijk dikke muur tussen R&D en de ICT omgeving die de organisatie in ERP/administratief opzicht ondersteunt.


De sleutel

Een belangrijke pijn is de kloof tussen hoogwaardige wetenschappelijke domeinkennis en gedegen ICT-kennis. Universiteiten werken hard aan scholing in programmeertalen en projectmanagement, maar de basisvaardigheden van het programmeren en automatiseren worden overgeslagen. De groei van het aantal bioinformatici en data-scientists geeft hoop voor de toekomst.
In de tussentijd werken wij hard aan onze domeinkennis, met hulp van researchers uit alle domeinen. In sparringsessies van een dag ruilen we kennis. Zo bouwen we ons aanbod uit:

  • in-company maatwerk trainingen met integratie van domeinspecifieke scripts
  • een cursus ‘Leren programmeren voor researchers’ en GIT (versiebeheer)
  • consultancy & advies t.a.v. optimalisatie van software en infrastructuren
  • expertsessies over open source technologie & configuratiemanagement

We zijn terug bij onze roots als startup ‘avant la lettre’ van de Faculteit Wiskunde aan de Universiteit van Nijmegen. Met ingang van 1 juli zijn we partner van het Dutch Techcentre for Lifesciences. Op 28 en 29 september staan we met SURFsara op de DutchBioPhysics. In oktober willen we een Meetup organiseren om researchers bij elkaar te brengen voor de uitwisseling van kennis en ervaring. Wordt vervolgd!

Over AT Computing
AT Computing (1985), specialist in Linux en programmeertalen,
stond aan de wieg van de UNIX introductie in Nederland en de ontwikkelingen rond Linux en Open Source technologie, waaronder ATOP en configuration management tools als Ansible. AT Computing is enthousiast promotor om redenen van budgettaire aard, toegankelijkheid en informatiebeveiliging. In de laatste 10 jaar transformeert AT Computing van opleidings- naar kennisinstituut. We zijn beroemd om onze kwaliteit en degelijkheid, die de basis vormen voor onze conversiesnelheid; het mixen en matchen van eigen standaard educatiemateriaal met de laatste relevante technologische ontwikkelingen. Het geheim zit ‘m in de wetenschappelijke achtergrond van onze experts in combinatie met hun actieve deelname in diverse open source communities en netwerken.

Posted in Big Data, HPC High Performance Computing, ICT Infrastructure | Leave a comment

Waarom leiderschapsprogramma’s mislukken

Maar een fractie van de organisaties is tevreden over de bestaande leiderschapsprogramma’s. Leiders lijken niet klaargestoomd te worden voor de vele uitdagingen waarmee organisaties te maken hebben. De McKinsey-consultants Pierre Gurdjian, Thomas Halbeisen en Kevin Lane bespreken vier veelvoorkomende vergissingen bij het vormgeven van leiderschapsprogramma’s.

Organisaties besteden ieder jaar miljarden aan het ontwikkelen van leiders. Het ontwikkelen van leiders en leiderschap wordt als een van de belangrijkste prioriteiten van de HR-afdeling gezien. Wat zijn volgens Gurdjian, Halbeisen en Lane de valkuilen bij het vormgeven van leiderschapsprogramma’s?

De context over het hoofd zien
 
Context is een essentieel onderdeel van succesvol leiderschap. Een leider die in een specifieke situatie  goed functioneert, hoeft dat niet noodzakelijkerwijs in een andere situatie te doen. Bijvoorbeeld in een groeimarkt en in een krimpende markt. Veel programma’s zijn gebaseerd op de veronderstelling dat ‘one size fits all’ en dat steeds dezelfde stijl en vaardigheden nodig zijn voor het aansturen van een organisatie.

Al bij het begin van de ontwikkeling van een leiderschapsprogramma moeten organisaties zich afvragen waar het programma voor is. Wat zijn de strategische uitgangspunten van de organisatie? Iedere strategie vraagt om specifieke leiders.

Minder competenties die een belangrijk impact hebben
De focus op context betekent leiders uitrusten met een klein aantal competenties (twee of drie) die een belangrijke impact hebben op prestaties. In plaats daarvan stellen organisaties nu nog vaak een lange lijst op van competenties,
vaardigheden en corporate waarden. Leiders zien door de bomen het bos niet meer. Door deze lijst radicaal te verkorten heb je straks betere leiders. Benoem daarbij enkele capaciteiten die essentieel zijn voor het succes van de organisatie, zoals goede beslissingen nemen of goede coachingsvaardigheden.

Het ontkoppelen van reflectie en werk
Bij het ontwikkelen van het leiderschapsprogramma moeten organisaties balanceren. Aan de ene kant is er de waarde van opleidings- en trainingsprogramma’s die niet op de werkvloer plaatsvinden, maar bijvoorbeeld op een universiteit. Deelnemers kunnen zo even afstand nemen van hun werk. Aan de andere kant onthouden volwassenen maar 10 procent van wat ze horen tijdens hoorcolleges versus tweederde van wat zij opsteken met ‘leren door te doen’. Zelfs de meest getalenteerde leiders hebben vaak moeite met het doorvertalen van kennis die ze buiten de werkvloer hebben opgedaan naar de dagelijkse praktijk op de werkvloer.

Oplossing
De oplossing is het verbinden van leiderschapsontwikkeling aan echte projecten waarvan je veel leert. In de praktijk blijkt echter dat het vaak lang niet eenvoudig is om projecten te vinden die prioriteit hebben voor de organisatie en waar je veel van kan leren. Bijvoorbeeld het introduceren van een nieuw product of het reorganiseren van de verkoopafdeling.

Onderschatten van mind-sets
Een effectievere leider worden vraagt vaak om gedragsverandering. Hoewel veel organisaties weten dat dan ook de mind-sets van leiders aangepast moeten worden, zijn ze terughoudend bij het aanpakken van de dieper liggende redenen die het gedrag en denken van leiders bepalen. Het aanpakken van deze mind-sets voelt ongemakkelijk voor potentiële leiders, mentoren, managers en trainers. Maar als er niet in zekere mate sprake is van oncomfortabele gevoelens, bestaat de kans dat het gedrag niet verandert. Net zoals sporters spierpijn zien als een reactie op een training, moeten leiders die zich ontwikkelen zich een beetje oncomfortabel voelen om een hoger niveau te bereiken.

Het identificeren van diepliggende gedachten, gevoelens, veronderstellingen en waarden is gewoonlijk een voorwaarde voor gedragsverandering, maar wordt vaak geschuwd in ontwikkelprogramma’s. Deelnemers met een ‘controlerende’ mind-set zijn moeilijk te overtuigen van de waarde van delegeren. Uiteraard is het moeilijk om echte persoonlijkheidskarakteristieken te wijzigen, zoals introversie en extraversie. Maar mensen kunnen wel anders naar de wereld en hun eigen waarden leren kijken.

Resultaten niet meten
Veel organisaties zijn overtuigd van het nut van leiderschapsprogramma’s, maar kunnen op geen enkele wijze de waarde van hun investering aantonen. Als organisaties verzuimen om het effect van leiderschapsprogramma’s te meten, lopen zij het risico dat dergelijke initiatieven in de toekomst niet meer serieus worden genomen.

Je kunt bijvoorbeeld met assessments of 360 graden beoordelingen op verschillende momenten gedurende het leiderschapsprogramma (de mate van) gedragsverandering bepalen.

Een andere aanpak is het monitoren van de carrièreontwikkeling van de deelnemers. Hoeveel deelnemers komen na twee jaar in aanmerking voor promotie? Hoeveel deelnemers verlieten de organisatie? Hoeveel procent van het senior management heeft een leiderschapsprogramma doorlopen?

Organisaties moeten ook proberen om de business impact te bepalen, zeker als het programma gekoppeld is aan de uitvoering van ‘echte’ projecten (zie punt 2). Zo kun je bijvoorbeeld bepalen hoeveel kosten bespaard zijn, wat een nieuw product bijdraagt aan de nettowinst en hoeveel nieuwe orders de gereorganiseerde verkoopafdeling binnenhaalt in vergelijking met de periode voor de reorganisatie.

Meetresultaten moeten natuurlijk gebruikt worden voor het (eventueel) verbeteren en bijstellen van het leiderschapsprogramma.

Samengevat
Organisaties kunnen de kans op succes vergroten door het matchen van specifieke vaardigheden en expertise, door leiderschapsontwikkeling in te bedden in echt werk, door het aanpakken van mind-sets die ten grondslag liggen aan ongewenst gedrag en het monitoren van de impact van het programma.

Bron: IFS interim, 24-3-2014


Posted in Communicatie, Entrepeneurship, organisatiecoaching, Persoonlijk | Tagged | Leave a comment

De reünie

Ik was laatst bij een reünie van oud collega’s. Een mooi feest. Het was fijn om alle gezichten weer te zien. Een paar drankjes, mooie herinneringen en sterke verhalen verder kwam veel lief maar ook leed los. Het viel me op hoe verschillend iedereen omging met tegenslagen en overdacht hoe ik het zelf doe, nu in mijn leven de tegenslagen zich lijken op te stapelen.

Twee weken geleden kreeg mijn zoon slecht nieuws. Na een knieblessure staat zijn professionele voetbalcarrière op brakke grond. Er wacht een paar jaar onzekerheid en voor hem fysiek en mentaal afzien. Waar hij realistisch, vol levenslust en hoop is, stortte ik in. Voor mij is het de top van een stapel fysieke en financiële uitdagingen. Paniek. Huilen. Ik zei afspraken af. Schreef mails, belde vriendinnen. Wilde alleen maar weg. Leeg.

Het bijzondere was dat álles stagneerde, dus ook de dingen die wél goed gaan. Na de eerste stress liet ik mezelf toe om als het ware te deinen op de golf ellende; ernaar kijken, voelen. Ik realiseerde me dat alles wat tot nu toe werkte (“als je maar hard genoeg je best doet”), van relativeren en zelfreflectie tot netwerken niet (meer) zonder meer volstaan.

Terug naar de reünie. Wat waren bijvoorbeeld, behalve de economisch betere omstandigheden, de succesfactoren van toen? Onder de sterke verhalen en stoere cijfers lagen onverwachte antwoorden. We spraken van teamspirit, lef, geloof, focus, vertrouwen, doorzettingsvermogen, inspiratie en veerkracht. Langzaam begon me iets te dagen. Ik werd herinnerd aan een andere bron in mijzelf, die op de slaapstand stond. Een oude spirit betrok langzaam mijn bewustzijn.

Vallen, deinen, huilen en praten hebben een functie. Emoties en rouw vragen aandacht en tijd. De energie die daarvoor nodig is, is van een heel andere orde dan die voor de dagelijkse routine, acquisitie en het praktisch oplossen en verwerken van wat zich in de werkelijkheid van nu aandient. De kunst is om jezelf uit de ene energie te trekken, om door jezelf heen in een andere energie te stappen. Je gaat terug naar je centrum, in de positie van waarnemer en organiseert een perspectief, een tijdstip, een afspraak, waarin die andere energie met alle emoties weer vol de aandacht mag krijgen. Het heet disidentificeren. Je zet een andere bril op, trekt een andere jas aan en stapt in een andere energie van jezelf, op een bewuste manier.

Denk maar eens aan een moment waarop je bijvoorbeeld een presentatie moet geven aan een zaal vol mensen en je hebt minuten daarvoor knallende ruzie met iemand. Je parkeert als het ware de woede en stapt via jezelf in een andere energie, maar niet voordat je afgesproken hebt (met jezelf) dat de ruzie op een later moment wordt uitgepraat.

Terug naar mijn eigen zorgen. Voor de reünie, het feest, was een ándere energie nodig. Ik had wat tijd en poetswerk nodig om erin te komen, maar het lukte. Ik keek weer om me heen, had aandacht voor andermans verhalen en plaatste mijn eigen verdriet in perspectief. Ik durfde ook te vragen naar alternatieven (Hoe doe jij dat nou?) en andere visies, maar het belangrijkste was dat ik weer bij mijn ándere energie kon. Met alle narigheid was alles geblokkeerd, ook de toegang naar inspiratie, drive, kracht en alles wat ik óók ‘ben’ en nu nodig heb om door te lopen en aan te pakken.

Mijn verdriet om Nando is onverminderd groot, evenals mijn zorgen voor de toekomst, de slinkende bankrekening en opdrachtportefeuille. Ik voel ze, in gesprek en meditatie, maar ze nemen me niet meer over. Op de brakke grond zie ik nu óók de kleine kiempjes van hoop en inspiratie. Ik heb een lijstje gemaakt van sterretjes… hele kleine lichtpuntjes.

Voorzichtig probeer ik nieuwe wegen, weggetjes, want alles wat ooit werkte, lijkt het nu (even) niet meer te doen…..

 

Nieuwe wegen
De nieuwe verworven inzichten, de nieuwe weggetjes die ik bewandel, hebben mij nieuwe vragen gebracht. Hoe werkt ‘het’ eigenlijk voor het grote geheel?

Hoe blijven we weg van de verleiding om telkens weer in dezelfde groef, dezelfde woorden en argumenten in het moeras te zakken dat crisis en recessie heet?

Hoe gaan we om met verlies van dierbaren, maar ook van oude ‘levens’ en patronen? Hoe blijven we weg van de volkomen identificatie ermee, waardoor we de andere bronnen in onszelf niet aanspreken?

Hoe spreken we de collectieve krachtbron aan van inspiratie en creativiteit, zodat we allemaal weer kleine stapjes durven maken op nieuwe wegen… waar alles anders werkt dan we tot nu toe gewend waren?

Op zoek naar antwoorden maakte ik kennis met Edward van Mieghem en Kieta Nuij. Met ingang van 31-12-2013 verklaren zij de crisis beëindigd. Ze nodigen iedereen van harte uit om mee te discussiëren over ‘the year after’ en organiseren daarom in februari een dag om de nieuwe tijd te vieren.
Edward en Kieta vormen een unieke combinatie van creativiteit & coaching die je op een out of the box manier weer wakker maakt en inspiratie (in jezelf) geeft voor nieuwe wegen door het werken met Imaginatie, Subpersonen en Kop in de Wind.

Wil je meedenken over mijn vragen, meer weten over de ‘year after’ in februari of heb je zin om mee te zeilen? Laat het me weten in reactie op deze blog of check de volgende websites:
Over het zeezeilen : www.kopindewind.nl
Over het werk van Edward en Kieta: www.deroostct.nl & www.kietanuij.nl

Fijne feestdagen en een zee van licht voor 2014!

 

Posted in Communicatie, Persoonlijk, Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Afscheid

Jullie kwamen wat onvolmaakt ter wereld, althans volgens de regels der ‘lichaamskunst’. We hadden het eerst nog niet door, maar toen we een jaar later vol aan de bak moesten, bleek dat jullie niet helemaal afgebakken waren. Dat was schrikken. Ik moest leren leven met wat ze hier op aarde een ‘handicap’ noemen. Ik heb jullie vervloekt, omdat ik niet ‘mee kon’ in de gymles op de lagere school en mijn halve jonge leven leek te worden beheerst door ziekenhuis, operaties, fysiotherapie en vooral veel zaken die ik ‘niet’ kon…

Grenzen en gidsen
In mijn puberteit ging ik dansen, latin, daar ben ik nog altijd gek op. Ik was hartstikke goed, won wedstrijden, maar jullie hielden het niet vol en ik moest stoppen. Dat was verdrietig, maar in de loop van de jaren hebben we samen altijd weer de grenzen opgezocht. Ik heb genoten van dansen op feesten en feestjes, van callenetics en steps op de sportschool, veel fietsen, schaatsen, motorrijles (en vallen), boswandelingen, stedentrips (lopen!) en uiteindelijk vorig jaar zelfs nog geproefd van het genot van skiën!

Langs de spirituele weg leerde ik jullie als ‘mijn antennes’ en gids kennen. Ik leerde mijn grenzen voelen.. op alle vlakken. Pijn en ‘hobbelen’ bleken een signaal van blokkades en onverwerkt verdriet. Jullie werden een krachtig medium in de ontwikkeling van mijn intuïtie.

Jullie leerden me omgaan met boosheid (op de hele wereld), doorzetten, de slachtofferrol en te leven met alles wat ik (ook) ‘ben’. Ik heb jullie lief en uiteindelijk geaccepteerd tot voorbij het begrip dat ik mijn identiteit niet meer hoef te ontlenen aan jullie alleen.

Een genezing op sabbat
Vorige week besprak ik met mijn intervisiegroepje Johannes 5, vers 1-8. Vrij vertaald gaat het zo; In de tempel Bethesda bevinden zich vele zieken. Ze wachtten op de beweging van het water (water = leven), want van tijd tot tijd daalde een Engel des Heren neer in het bad; dan bewoog het water.. en wie er dan het eerst in kwam werd gezond…. Er was daar ook een man, die al 38 jaar ziek was. Jezus zei tegen hem: “Wil je gezond worden?”. “Ja”, zei de man,”maar ik heb niemand om me heen die me het bad in kan werpen als het beweegt. Als ik onderweg ben, is iemand anders me al voor.” Jezus zegt dan: “Sta op, neem uw matras op en wandel”.

Deze tekst gaf me het laatste zetje. Het gekke is, toen ik eenmaal voor mezelf, diep van binnen, het besluit had genomen, ging alles heel snel. Van de eerste afspraken, de post van ziekenhuis A naar B tot vanmorgen, de afspraak met de orthopaed voor een second opinion, waarmee ik meteen voelde dat het goed zat. De datum voor OK is 12-12-12 (Mooi!).

Dankbaar
De afgelopen jaren waren nodig om op dit punt te komen, maar nu jullie echt oud en versleten zijn, is het tijd om afscheid te nemen. Ik ben verdrietig, opgelucht en dankbaar. Voor de fysieke en spirituele lessen en alle jaren dat jullie me gedragen hebben. Ik ga nog even door, zónder pijn en beperkingen. Op eigen benen. Het universum, God, voelt dichterbij dan ooit.

Dag heupen. Dank voor 50 jaar liefde, lessen en leed. Het is goed zo.

Posted in gezondheid | Tagged , , , | Leave a comment

Winterslaap

Ik ben geboren met een heupdysplasie. Je zou kunnen zeggen dat mijn heupen niet helemaal goed afgebakken waren bij mijn geboorte. Ze hebben het ook ‘te laat’ ontdekt, zodat ik te laat (voor reparatie en goed groeien) in een gipscorset lag en vervolgens vier maal in mijn leven ben geopereerd (en opnieuw heb leren lopen). Enfin. De heupen zijn versleten en ik leef met regelmatige pijn. Door dit ‘gebrek’ heb ik in de loop van de jaren een beeld van mijn lijf opgebouwd dat gemankeerd is. Incompleet. Ik kan er vooral veel níet mee en daaromheen heb ik een strak medisch verhaal gebouwd dat deze stelling onderbouwt. Natuurlijk, er is fysiek wel wat aan de hand. Het medisch verhaal snijdt hout en pijn, operaties en steunzolen zijn heldere bewijzen daarvan. Geen mens die het tegen durft te spreken.

Zo’n vast beeld, dat om onderhoud, bevestiging en waardering vraagt en als ónweerlegbare waarheid staat als een huis, noemen ze in het sociaal constructionisme een ‘construct’. Er horen patronen, gedragingen en taal bij. Het is een heilige koe.

Zo was ik er een leven lang van overtuigd dat ik niet mocht skiën. Helder verhaal natuurlijk. Met versleten heupen een helling afsuizen en hard vallen en dán? Niet te opereren. Moeilijk verhaal. Toestanden. Nee, dat was niet voor mij weggelegd.

Toen kwam Robert in mijn leven en op een dag kwam dé vraag. Ga je mee op wintersport? Ik had mijn antwoord klaar en met zoveel woorden lepelde ik mijn medische verhaal op. Uitgesloten. Onmogelijk. Robert luisterde ernaar en …. werd nieuwsgierig. Hij nam geen genoegen met het verhaal. Hij vroeg door op de medische feiten en stelde allerlei vragen die me nooit gesteld waren, die teruggingen naar het begin..geboorte.. heupdysplasie en toen en toen en toen… en wat hebben ze toen gedaan, wie heeft wat gezegd? Het voelde erg ongemakkelijk. Langzaam maar zeker kwamen puzzelstukjes in beeld. Ik kwam er achter dat ik in de loop van mijn leven een waarheid had gemaakt, met sluitende overtuigingen, waarmee ik mezelf eigenlijk uitsloot en beperkte. Een construct dat ik koesterde en bewaakte … en dat op het punt stond te wankelen.

December 2011. Wintersport in St. François de Longchamp. Een vriend van de familie is mee en biedt aan om me skiën te leren. De eerste dag sta ik verstijfd op de ski’s. Ik durf nauwelijks in beweging te komen. De weerstand, de angst is groot, maar de wil ook. Stapje voor stapje neemt Dick me mee. Met woorden, geduld en zonder zich te laten afleiden door mijn drama en gedoe, volgt hij mijn tempo, maar zet wel door waar ik aarzel. Ik val een paar keer. Heel hard. “Zie je wel”, denk ik nog, maar ik sta weer op. Mijn lijf blijkt sterker dan ik dacht. Ik leer sneller dan ik dacht en na vijf dagen ski ik voorzichtig de groene piste af, met Robert.

Met aandacht voor mijn tijd en tempo, doorvragen en het voorhouden van variaties op ‘mijn waarheid’, viel het doek. Een stevig construct, een beperkende overtuiging (of overtuigende beperking?)  is gekraakt.

Inmiddels blijkt dat met het skiavontuur meer tuigjes zijn losgetrild… Het heeft me uit een winterslaap gehaald. Het nieuwe jaar daagt me uit om mezelf opnieuw uit te vinden. Wordt vervolgd!

Posted in branding, Communicatie | Tagged , , , , | 2 Comments

Alles is verleiding

Donderdag bezocht ik de vijfde editie van de Dag van de Coach. Het thema van de dag was CoachZaken. Er werd gepanelt, geworkshopt, gediscussieerd en genetwerkt over ondernemerschap en business. Ik had er zin in!

Dagvoorzitter Ben Tiggelaar en het sprankelend panel hielden het licht. Starren verklaarde zichzelf ter plekke interplanetary banking specialist en hield ons voor dat een flinke dosis fantasie een uitstekende voedingsbodem is voor visie en business. Je kunt veel beter goede boeken lezen en films zien, dan eindeloos ondernemerschap-literatuur verslijten.

Paul Iske ziet dat veel organisaties en mensen verkeren in een soort, terminal seriousness. Als we zo doorgaan creëren we een zombie-economy. Voor veel leiders en organisaties is failure not an option‚ terwijl grote successen juist uit briljante mislukkingen voortkomen. Van faillissementen leer je soms meer dan van MBA. Bied ruimte voor serendipiteit, toevallige ontmoetingen, maar ook mislukkingen. Ze vormen een voedingsbodem voor nieuwe lessen.

Aan het eind van de dag stond de Belgische NLP-goeroe Rudy Vandamme op het programma, wat mij betreft het absolute dieptepunt van de dag. Na drie powerpointsheets was ik afgehaakt. Vandamme maakte er een woordenbrij van met een hoog midlife gehalte. Wat denkt u van perverse globalisering, participatief universum, buik en boos liggen dicht bij elkaar , sustainability training (tijdens een sabbatical!), container identiteit, deep ecology en eco feminisme. Bent u er nog?

Tijdens een workshop in de ochtend werd de open zenuw van het hier en nu‚ eindelijk blootgelegd . Het antwoord zat in de titel Opdrachtgever gezocht. In een flitsende duopresentatie werd uitgelegd hoe je aan klanten komt. Het was onthutsend om te zien hoe raak ingespeeld werd op de primaire behoeften. Voor goede acquisitie heb je de drie nodig; Durven, Doen en Discipline, om vervolgens in tweetallen korte verkoopgesprekjes te oefenen. De salesfunnel kwam voorbij, telefonische acquisitie en de versleten associatie met de gladde verkoper en de voet tussen de deur.

Inmiddels was ik moe geworden van de moeilijke woorden, stappenplannen en theorieën, tot de workshop van Ans Tros me deed opveren. Ze nam de zaal mee naar momenten in ons leven waarin we ons on top of the world voelden. Dit is het, dacht ik. Niks briljante mislukkingen, maar succesverhalen, momenten die magisch waren. Waar magie is, is passie. In contact met klanten ben ik er altijd naar op zoek. Als mensen over hun passie praten, gaan ze namelijk stralen, of het nou viool spelen of voetbal is. Mensen die in hun kracht staan zijn aantrekkelijk. Je wilt graag van ze kopen. Ze zijn besmettelijk. In mijn werk daag ik mensen uit om dezelfde passie te laten zien in hun werk. Misschien moet je die saxofoon bij die klant eens aan je mond zetten!


De kracht van verleiding , zonder dubbelzinnigheden (en ach wat zou het af en toe), is de sleutel van succes. Wat lijkt het me heerlijk om het anderen te leren. Verleiden is licht, leuk en iedereen kan het. Het hoeft alleen maar wakker gemaakt te worden.

Geïnspireerd en dronken van inspiratie ben ik donderdag naar huis gereden. Weg met de gebaande paden. Er moet weer gespeeld worden. Ik ga me deze zomer beraden op een lekker originele workshop: Alles is verleiding. Watch me!

Tot de volgende keer!

PS. Dank voor jullie mooie reacties! Zet je commentaar in een paar woorden hieronder en druk op Post Comment, dan zien anderen het ook!

 

Posted in branding, Communicatie | Tagged , , | 5 Comments

Ziel in Zaken

Het is belangrijk voor een ondernemer om focus te hebben. Je doelen, doelgroepen, missie en visie moeten glashelder zijn. Ik heb er een boek over geschreven, schrijf columns, artikelen en blogs, maar om u eerlijk de waarheid te zeggen, worstel ik zelf nog erg met de mijne.

Ik was lange tijd vooral een commerciële dame met verkoop- en netwerkvaardigheden, creatief en ondernemend. In de zomer van 2006 stond ik aan de vooravond van een internationale carrière, reisde steeds meer en had thuis een au-pair voor mijn twee kleine kinderen. Ik ging best lekker, vond ik, totdat ik in 10 maanden tijd mijn beide ouders verloor en mijn geliefde me bedroog met een ander.

Sabbatical of Burn out?
Ik weet nog goed dat ik in juni 2006 bij mijn accountant zat en spontaan de vraag stelde:Wat gebeurt als ik nu eens een half jaar niet ga werken?Ik was 42 jaar; moe, op en leeg. Ik besloot mijn baan op te zeggen. Wat ik aanvankelijk nog stoer een sabbatical noemde werd een flinke burn out. De dieseltrein, die alsmaar doorstoomde, kwam langzaam tot stilstand. Toen ik in december 2006 van de motor viel, viel mijn lijf uiteindelijk ook stil. Gebroken sleutelbeen en pijn in mijn lijf. Alles deed zeer. Ik kon erg weinig meer. Het lopen (ik heb gewrichtsslijtage aan beide heupen) ging slechter en ik raakte in een flinke depressie.

In 2007 startte ik met een opleiding bij het ITIP (www.itip.nl),waar ik vooral hard gewerkt heb aan mijn persoonlijke ontwikkeling en leerde hoe ik het geleerde kon omzetten in helperschap. Je zou kunnen zeggen dat de persoonlijkheid, het ego en haar maskers en uiterlijkheden laag voor laag zijn afgepeld en ten dienste zijn komen te staan van iets wat ik lang en hardhandig verborgen had gehouden: mijn ziel.

Ziel aan de duivel?
Inmiddels volg ik de Energetische Opleiding; een heerlijke opleiding, die me vooral met beide voeten op de grond houdt, maar tegelijkertijd de verbinding met het Hogere laat houden. Ik heb een dikke lijn met boven waardoor ik meer dan gemiddeld zie en voel. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan. Mijn passie is nog steeds communicatie en ik merk dat ik het tempo en het spel van de commerciële wereld mis. Maar ik merk ook dat ik niet meer houd van de oppervlakkigheid, van de uiterlijkheden en de show om de show. Met nieuwe energie en een nieuwe jas heb ik me daarom weer vol op het ondernemerschap gestort.

In mijn zoektocht naar focus worstel ik echter met de integratie van mijn oude en nieuwe leven. Hoe verkoop je nou je in Godsnaam je zielskracht zonder je ziel aan de duivel te verkopen?

Ziel en zakelijkheid
Ik ben altijd goed geweest in het op de kaart zetten van mensen, ondernemingen en producten. De spirituele equivalent is voor mij het in de kracht zetten‚ van mensen of producten. In de eerste contacten met klanten loopt sinds kort, naast mijn vertrouwde taalgebruik, mijn intuitie mee; mijn gevoelige krachtige sensoren. Alles wat ik geleerd heb krijgt langzaam een plek in mijn zakelijke werk. Vond ik privé al de man van mijn leven‚ zakelijk lijk ik steeds beter de klanten te vinden die bij me passen.

Voorlopig richt ik me op ondernemers en professionals die meer aandacht, klanten en omzet nodig hebben, zodat ik kan adviseren, regelen, schrijven en coachen. Is dat focus genoeg voor nu?

Tot volgende week!

PS> Dank voor jullie reacties! Het fijnste is als je onder deze tekst op Post Comment klikt en kort iets schrijft over wat je me wilt zeggen!

 

Posted in Communicatie, Entrepeneurship | Tagged , , , | 6 Comments

Killer whale

Sinds 1 maart ben ik (weer) volledig zelfstandig ondernemer. Langzaam stromen de opdrachten binnen. Het gaat best lekker. Vorige week sloot ik mijn vijfde contract af voor een mooie serie schrijfopdrachten. Bovendien ga ik meewerken aan de organisatie van een conferentie in november over High Reliability Organizing (www.A13c.nl). Binnenkort neem ik afscheid van LVSC, mijn eerste en grootste opdrachtgever, die me de eerste drie maanden heeft ingehuurd. Per 1 juni ga ik dus echt zwemmen.

Practice what you preach
Hoewel het nog geen vetpot is, ga ik het de komende maanden best redden. Half april heb ik mijn oude netwerk weer eens digitaal opgezocht via een mail-message in LinkedIn. Sindsdien hebben al 20 mensen gereageerd. Deze week ga ik beginnen met serieuze acquisitie, want ik heb het zo druk gehad dat ik daaraan nog niet toegekomen was.

Gek is dat toch; je benadrukt bij klanten hoe belangrijk regelmatige acquisitie is, maar als je het dan op je eigen onderneming moet toepassen loopt het als de lekkende kranen in het huis van de loodgieter. Een gemiddelde leadtijd voor verkoop is drie maanden. Ik waag het zelf pas na drie maanden te beginnen, met een harde deadline: 1 juli, want daarna gaat iedereen op vakantie.

De grote verleiding
Vorige week gebeurde het tenslotte. De dag van de 5e opdrachtgever (en het concert van Marco, maar dat terzijde), belde een recruitmentbureau op. Een superklus hadden ze voor me; het uitrollen van een marketingplan en het organiseren van een conferentie. Een Amerikaans Beursgenoteerd bedrijf, mooi tarief, auto, foon, alles. Fulltime, dat wel, en voor zeven maanden. Op mijn lijf geschreven!!….pfffft. Mijn ziel had al antwoord gegeven, maar mijn ego stuiterde vrolijk door.

Zo’n opdracht is een typische killer-whale. Eentje die je he-le-maal opvreet (als Jonas in de wal-le-vis) en in zijn volle verleiding niets meer van ondernemerschap (en tijd voor andere opdrachten) overlaat. Laat staan van acquisitie! Mevrouw, zei de meneer van het bureau, U heeft zekerheid en veiligheid voor de komende zeven maanden (hm.. what does he know!) en u hoeft echt geen 5 dagen op kantoor te zijn.

24 uur lang voelde mijn ego zich gestreeld..(mevrouw, u past echt het best!), proevend aan de titel Marketing Manager, het groeiend banksaldo en het in gedachten rondrijden in zon mooie auto. Los van de klus, die ik natuurlijk met gepaste trots en twee vingers in de neus zou volbrengen.

Maar na de laatste tonen van Lentesneeuw van Marco Borsato, midden in de nacht van 11 mei, stond ik weer met de voeten op de grond. Niet doen!. Natuurlijk. De Whale zou niets van mijn opdrachten overlaten, laat staan ruimte geven voor acquisitie en dus het verder op de kaart zetten van mijn eigen onderneming. Voor twee dagen per week had ik de opdracht nog wel aangenomen, maar meer niet. Ik ben net begonnen. Het was niet eens moeilijk. Toch een advies uit eigen tuin gevolgd: Practice what I preach.

Prachtig beest trouwens!

Tot de volgende keer!

 

Posted in branding, Communicatie, Entrepeneurship | Tagged , , | 2 Comments

Kracht

Hij was een dominante man, destructief, die met zijn woord, verbaal geweld en psychologische intimidatie velen in de greep hield. Hij kon je hard en scherp raken, onverwacht en frontaal, als een mitrailleur, gericht op de ziel. Zo leerde ik al heel jong de kracht van het woord kennen als een genadeloos wapentuig dat in toonaarden en kleuren als een tsunami na aardschokken van emoties, razend, kolkend en niets ontziend over me heen denderden.

Het resultaat bleef vooral onzichtbaar, impliciet, maar niet minder verwoestend, cumulerend en over jaren bouwend aan pantsers en maskers als sarcofagen om mijn ziel.

Heel langzaam borrelde ook een onderstroom op van een andere orde, een tegenstroom die me een andere kant van het woord leerde; de woorden uit mooie boeken, uit verhalen, uit de mond van vrienden, geliefden en uit de muziek. Ik leerde dat woorden wonden kunnen helen, klanken de ziel kunnen reinigen en je zacht en zichtbaar kunnen maken.

Hij is dood. De kracht van woorden niet. Mijn pantsers smelten. De halfwaardetijd is lang, maar uit de vallende schilden groeit een constructief wapenarsenaal, waarmee ik mensen en mezelf zichtbaar maak. Ik verdien er zelfs mijn brood mee. Ze noemen het communicatie.

Na de winter komt de lente
Word de grijze lucht weer blauw
Maar al ben je uit de oorlog
Gaat de oorlog ooit uit jou?

Mooie ogen zijn vergiftigd
Zijn aan het geweld gewend
En niemand ziet hoe klein je bent

Morgen zal het vrede zijn
Zal de zon je strelen
zal de wereld weer een speeltuin zijn
en kun je rustig spelen.
(Warchild, Borsato)

Morgen ga ik op zangles. Eindelijk!

 

 

Posted in Communicatie | Tagged , | 3 Comments

Stoutmoedig

 

(Gastblog Christa van Luyk)

Vanuit coachperspectief reisde ik een tijdje geleden af naar Eindhoven. Ik was benieuwd hoe de schrijvers van het boek Organisatiecoaching in de praktijk‚ de metafoor verlangen naar de zee, verbinden met het begrip organisatiecoaching.

Bij de inleiding van de regievoerders, herkende ik de basisattitude van een coach; Geef geen gereedschap om te bouwen, maar leer de klant verlangen naar de eindeloze zee.

Hoe doet de coach dat? Waar in de het rijtje van advies (doe dat zo!), training (zo doe je dat!), individuele coaching (hoe doe je dat?) en opleiding (zo moet dat!), doet de organisatiecoach iets anders dan in het voorgaande rijtje?

*(Input Inge)

Met bovengenoemde stelling vindt een verschuiving plaats in het klassieke model waarin de coach (leverancier) zich dienstbaar opstelt. De klant is koning! Deze klant heeft echter grote invloed op de slagingskans van een traject. Wat doet de organisatiecoach om de opdrachtgever bewust te maken van zijn rol en invloed op het eindresultaat van de organisatiecoaching? Met de blik op duurzame organisatieverandering vraagt dit wat mij betreft een herdefiniëring van het begrip dienstbaarheid van de coach.

Een stoutmoedige organisatiecoach levert een meerwaarde voor zijn klanten door niet alleen tegenspel te bieden, maar tevens de opdrachtgever reeds in de ontwerpfase van de coaching-opdracht uit te dagen als medespeler te acteren op het speelveld van de organisatieverandering.

April 2011

Christa van Luyk
info@christacoaching.nl

Christa van Luyk is leersupervisor, supervisor, coach, opleider en moeder. Ze heeft een eigen coachpraktijk in Amsterdam (Christa Coaching), is actief in de LVSC-commissie E-coaching, was medeorganisator van de LVSC-conferentie van 13 november 2009 en voorheen regiocontactpersoon van de regio Amsterdam. Ze is oprichter van het Coachcafé in Amsterdam en één van de geïnterviewde succesvolle topcoaches in het boek Word Zelf een Merk.

*)Bold = Stoutmoedig.

Posted in organisatiecoaching | Tagged | Leave a comment