De reünie

Ik was laatst bij een reünie van oud collega’s. Een mooi feest. Het was fijn om alle gezichten weer te zien. Een paar drankjes, mooie herinneringen en sterke verhalen verder kwam veel lief maar ook leed los. Het viel me op hoe verschillend iedereen omging met tegenslagen en overdacht hoe ik het zelf doe, nu in mijn leven de tegenslagen zich lijken op te stapelen.

Twee weken geleden kreeg mijn zoon slecht nieuws. Na een knieblessure staat zijn professionele voetbalcarrière op brakke grond. Er wacht een paar jaar onzekerheid en voor hem fysiek en mentaal afzien. Waar hij realistisch, vol levenslust en hoop is, stortte ik in. Voor mij is het de top van een stapel fysieke en financiële uitdagingen. Paniek. Huilen. Ik zei afspraken af. Schreef mails, belde vriendinnen. Wilde alleen maar weg. Leeg.

Het bijzondere was dat álles stagneerde, dus ook de dingen die wél goed gaan. Na de eerste stress liet ik mezelf toe om als het ware te deinen op de golf ellende; ernaar kijken, voelen. Ik realiseerde me dat alles wat tot nu toe werkte (“als je maar hard genoeg je best doet”), van relativeren en zelfreflectie tot netwerken niet (meer) zonder meer volstaan.

Terug naar de reünie. Wat waren bijvoorbeeld, behalve de economisch betere omstandigheden, de succesfactoren van toen? Onder de sterke verhalen en stoere cijfers lagen onverwachte antwoorden. We spraken van teamspirit, lef, geloof, focus, vertrouwen, doorzettingsvermogen, inspiratie en veerkracht. Langzaam begon me iets te dagen. Ik werd herinnerd aan een andere bron in mijzelf, die op de slaapstand stond. Een oude spirit betrok langzaam mijn bewustzijn.

Vallen, deinen, huilen en praten hebben een functie. Emoties en rouw vragen aandacht en tijd. De energie die daarvoor nodig is, is van een heel andere orde dan die voor de dagelijkse routine, acquisitie en het praktisch oplossen en verwerken van wat zich in de werkelijkheid van nu aandient. De kunst is om jezelf uit de ene energie te trekken, om door jezelf heen in een andere energie te stappen. Je gaat terug naar je centrum, in de positie van waarnemer en organiseert een perspectief, een tijdstip, een afspraak, waarin die andere energie met alle emoties weer vol de aandacht mag krijgen. Het heet disidentificeren. Je zet een andere bril op, trekt een andere jas aan en stapt in een andere energie van jezelf, op een bewuste manier.

Denk maar eens aan een moment waarop je bijvoorbeeld een presentatie moet geven aan een zaal vol mensen en je hebt minuten daarvoor knallende ruzie met iemand. Je parkeert als het ware de woede en stapt via jezelf in een andere energie, maar niet voordat je afgesproken hebt (met jezelf) dat de ruzie op een later moment wordt uitgepraat.

Terug naar mijn eigen zorgen. Voor de reünie, het feest, was een ándere energie nodig. Ik had wat tijd en poetswerk nodig om erin te komen, maar het lukte. Ik keek weer om me heen, had aandacht voor andermans verhalen en plaatste mijn eigen verdriet in perspectief. Ik durfde ook te vragen naar alternatieven (Hoe doe jij dat nou?) en andere visies, maar het belangrijkste was dat ik weer bij mijn ándere energie kon. Met alle narigheid was alles geblokkeerd, ook de toegang naar inspiratie, drive, kracht en alles wat ik óók ‘ben’ en nu nodig heb om door te lopen en aan te pakken.

Mijn verdriet om Nando is onverminderd groot, evenals mijn zorgen voor de toekomst, de slinkende bankrekening en opdrachtportefeuille. Ik voel ze, in gesprek en meditatie, maar ze nemen me niet meer over. Op de brakke grond zie ik nu óók de kleine kiempjes van hoop en inspiratie. Ik heb een lijstje gemaakt van sterretjes… hele kleine lichtpuntjes.

Voorzichtig probeer ik nieuwe wegen, weggetjes, want alles wat ooit werkte, lijkt het nu (even) niet meer te doen…..

 

Nieuwe wegen
De nieuwe verworven inzichten, de nieuwe weggetjes die ik bewandel, hebben mij nieuwe vragen gebracht. Hoe werkt ‘het’ eigenlijk voor het grote geheel?

Hoe blijven we weg van de verleiding om telkens weer in dezelfde groef, dezelfde woorden en argumenten in het moeras te zakken dat crisis en recessie heet?

Hoe gaan we om met verlies van dierbaren, maar ook van oude ‘levens’ en patronen? Hoe blijven we weg van de volkomen identificatie ermee, waardoor we de andere bronnen in onszelf niet aanspreken?

Hoe spreken we de collectieve krachtbron aan van inspiratie en creativiteit, zodat we allemaal weer kleine stapjes durven maken op nieuwe wegen… waar alles anders werkt dan we tot nu toe gewend waren?

Op zoek naar antwoorden maakte ik kennis met Edward van Mieghem en Kieta Nuij. Met ingang van 31-12-2013 verklaren zij de crisis beëindigd. Ze nodigen iedereen van harte uit om mee te discussiëren over ‘the year after’ en organiseren daarom in februari een dag om de nieuwe tijd te vieren.
Edward en Kieta vormen een unieke combinatie van creativiteit & coaching die je op een out of the box manier weer wakker maakt en inspiratie (in jezelf) geeft voor nieuwe wegen door het werken met Imaginatie, Subpersonen en Kop in de Wind.

Wil je meedenken over mijn vragen, meer weten over de ‘year after’ in februari of heb je zin om mee te zeilen? Laat het me weten in reactie op deze blog of check de volgende websites:
Over het zeezeilen : www.kopindewind.nl
Over het werk van Edward en Kieta: www.deroostct.nl & www.kietanuij.nl

Fijne feestdagen en een zee van licht voor 2014!

 

About Inge Schats

Inge Schats W www.promesapublishing.com L http://nl.linkedin.com/in/ingeschats T Twitter : ingeschats
This entry was posted in Communicatie, Persoonlijk, Uncategorized and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>