Winterslaap

Ik ben geboren met een heupdysplasie. Je zou kunnen zeggen dat mijn heupen niet helemaal goed afgebakken waren bij mijn geboorte. Ze hebben het ook ‘te laat’ ontdekt, zodat ik te laat (voor reparatie en goed groeien) in een gipscorset lag en vervolgens vier maal in mijn leven ben geopereerd (en opnieuw heb leren lopen). Enfin. De heupen zijn versleten en ik leef met regelmatige pijn. Door dit ‘gebrek’ heb ik in de loop van de jaren een beeld van mijn lijf opgebouwd dat gemankeerd is. Incompleet. Ik kan er vooral veel níet mee en daaromheen heb ik een strak medisch verhaal gebouwd dat deze stelling onderbouwt. Natuurlijk, er is fysiek wel wat aan de hand. Het medisch verhaal snijdt hout en pijn, operaties en steunzolen zijn heldere bewijzen daarvan. Geen mens die het tegen durft te spreken.

Zo’n vast beeld, dat om onderhoud, bevestiging en waardering vraagt en als ónweerlegbare waarheid staat als een huis, noemen ze in het sociaal constructionisme een ‘construct’. Er horen patronen, gedragingen en taal bij. Het is een heilige koe.

Zo was ik er een leven lang van overtuigd dat ik niet mocht skiën. Helder verhaal natuurlijk. Met versleten heupen een helling afsuizen en hard vallen en dán? Niet te opereren. Moeilijk verhaal. Toestanden. Nee, dat was niet voor mij weggelegd.

Toen kwam Robert in mijn leven en op een dag kwam dé vraag. Ga je mee op wintersport? Ik had mijn antwoord klaar en met zoveel woorden lepelde ik mijn medische verhaal op. Uitgesloten. Onmogelijk. Robert luisterde ernaar en …. werd nieuwsgierig. Hij nam geen genoegen met het verhaal. Hij vroeg door op de medische feiten en stelde allerlei vragen die me nooit gesteld waren, die teruggingen naar het begin..geboorte.. heupdysplasie en toen en toen en toen… en wat hebben ze toen gedaan, wie heeft wat gezegd? Het voelde erg ongemakkelijk. Langzaam maar zeker kwamen puzzelstukjes in beeld. Ik kwam er achter dat ik in de loop van mijn leven een waarheid had gemaakt, met sluitende overtuigingen, waarmee ik mezelf eigenlijk uitsloot en beperkte. Een construct dat ik koesterde en bewaakte … en dat op het punt stond te wankelen.

December 2011. Wintersport in St. François de Longchamp. Een vriend van de familie is mee en biedt aan om me skiën te leren. De eerste dag sta ik verstijfd op de ski’s. Ik durf nauwelijks in beweging te komen. De weerstand, de angst is groot, maar de wil ook. Stapje voor stapje neemt Dick me mee. Met woorden, geduld en zonder zich te laten afleiden door mijn drama en gedoe, volgt hij mijn tempo, maar zet wel door waar ik aarzel. Ik val een paar keer. Heel hard. “Zie je wel”, denk ik nog, maar ik sta weer op. Mijn lijf blijkt sterker dan ik dacht. Ik leer sneller dan ik dacht en na vijf dagen ski ik voorzichtig de groene piste af, met Robert.

Met aandacht voor mijn tijd en tempo, doorvragen en het voorhouden van variaties op ‘mijn waarheid’, viel het doek. Een stevig construct, een beperkende overtuiging (of overtuigende beperking?)  is gekraakt.

Inmiddels blijkt dat met het skiavontuur meer tuigjes zijn losgetrild… Het heeft me uit een winterslaap gehaald. Het nieuwe jaar daagt me uit om mezelf opnieuw uit te vinden. Wordt vervolgd!

About Inge Schats

Inge Schats W www.promesapublishing.com L http://nl.linkedin.com/in/ingeschats T Twitter : ingeschats
This entry was posted in branding, Communicatie and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Winterslaap

  1. Dick van Ingen says:

    Wat leuk om dit stukje over o.a. die gezellige vakantie te lezen. Graag gedaan nogmaals maar dat wist je al. Lieve groetjes en succes met volgende uitdagingen en ontdekkingen.
    Dick

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>